အိမ္ကေလး

အခုတေလာ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ဟုိးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကအိမ္ကေလးတလံုးကို ျပန္မက္ေနမိတယ္။ ႏိုးလာတိုင္းမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းလို႕။ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ကိုႀကီးရယ္၊ ညီမေလးရယ္၊ အဘရယ္၊ သစ္သားအိမ္ေလးရယ္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳတဲ့ပါတ္၀န္းက်င္ေလးတခုရယ္။ အခုေတာ့ဒါေတြကအေ၀းမွာ။ ေနာက္တခ်ိန္မွာ ဒီလိုဘ၀ေလးကိုျပန္တည္ေဆာက္ၾကတဲ့အခါ အိမ္ကေလးနဲ႕အဘကေတာ့ ပါလာမွာမဟုတ္ေတာ့။ အိမ္ကေလးကုိ ဆံုးရႈံးရတာ၊ အဘကိုဆံုးရံႈးလိုက္ရတာ အခုအခ်ိန္အထိေသြးမတိတ္ေသးတဲ့ ဒဏ္ရာေတြေပါ့။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားမယ္မထင္ေတာ့။

အိမ္အသစ္ေတြေျပာင္းသြားတယ္။ ပါတ္၀န္းက်င္ေတြေျပာင္းသြားတယ္။ မိသားစုနဲ႕ေ၀းခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္အခုအခ်ိန္ အထိ အိပ္မက္မက္ရင္ ဟိုးတုန္းကအိမ္ေလးမွာကိုယ္ရိွေနတုန္းပဲ။ ဟိုးတုန္းကေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ကေလးမေလးတေယာက္ အဲဒီအိမ္ေလးမွာရိွေနတုန္းပဲ။ ကိုယ္ျပန္သြားတဲ့အခါအိမ္ေလးကအရင္ပံုစံမဟုတ္ေတာ့။ အေဖကိုယ္တုိင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့အိမ္ေလးက အေကာင္အထည္မရိွေတာ့။ အဲဒီအိမ္ေလးက ကိုယ့္ရင္ထဲမွာပဲ က်န္ေနခဲ့တာ။ ၿခံထဲမွာကိုယ္ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ နာနတ္ပင္ေတြ၊ ကီလိုမာလကာပင္ေတြ၊ စံပယ္ပင္ေတြ၊ သေဘၤာပင္ေတြ ဘာမွမရိွေတာ့။ လူအသစ္ေတြေျပာင္းေတာ့ ၿခံ၀င္းေလးလည္းေျပာင္းၿပီေပါ့။ မေျပာင္းလဲႏိုင္တာက ကိုယ္ပဲေလ။ ဆယ္စုႏွစ္တခုနီးပါးစြန္းလာေပမယ့္ အိမ္လိပ္စာေတာင္းတဲ့သူေတြကို အလြတ္ရေနတဲ့လိပ္စာတခုကို အေယာင္ေယာင္အမွားမွားေျပာထြက္မိေနဆဲ။ လိပ္စာအသစ္ေပးလိုက္ဖုိ႕ ဘာလို႕တြန္႕ဆုတ္ေနရတာပါလဲ။ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ လိပ္စာအသစ္ေပးလိုက္ရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲကအိမ္ေလးကို ကိုယ္သစၥာေဖာက္သလိုျဖစ္သြားမွာ ေၾကာက္မိလို႕ပါ။ အိမ္ေလးကိုကိုယ္လြမ္းေနတုန္းပဲဆိုတာ သိေစခ်င္လို႕ပါ။

အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ သီတင္းကၽြတ္ဆို အကိုနဲ႕မီးပန္းနဲ႕ေဖာက္ရာက ေနာက္ျပန္ေခ်ာ္က်ဘူးတယ္။ စိတ္တိုတတ္တဲ့ အဘကိုခဏခဏေနာက္ၿပီး ထြက္ေျပးဖူးတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ ခရီးထြက္သြားရာကကားပ်က္လုိ႕ေနာက္က်တဲ့ ေမေမနဲ႕ေဖေဖကိုမနက္ ၄နာရီ ေလာက္မအိပ္ႏိုင္ဘဲ ငုတ္တုတ္ေမွ်ာ္ခဲ့ရဘူးတယ္။ ေတာ္ေတာ္နား၀င္မခ်ိဳတဲ့စက္သံနဲ႕ ေဖေဖ့ဘီ၆၀၀ကားေလးျပင္တဲ့ အခ်ိန္ဆို အိမ္ေလးထဲမွာ ဆူညံေနခဲ့ဖူးတယ္။ အလံတ၀က္ခ်လိုက္၊ အကုန္ထူလိုက္နဲ႕ အေရးပါတဲ့ေန႕ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးတယ္။ ေမြးထားတဲ့ၾကက္တူေရြးေလးနဲ႕ ေၾကာင္ေလးဆံုးသြားလို႕ ၀မ္းနည္းခဲ့ဘူးတယ္။ အမွတ္တမဲ့အရာမ်ားစြာကို အမွတ္မထင္ဘဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ တခုအၾကာမွာေတာ့ ဒါေတြအားလံုးဟာရင္ထဲမွာသံမိႈစြဲသလိုထင္ႏွက္ေနမယ္လို႕ မသိခဲ့ဘူးေလ။ ျပန္မရႏိုင္တဲ့ဟာကို တမ္းတမိလို႕ ကုိယ္လူမိုက္ဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့။ အခုအခ်ိန္မွာ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ကိုႀကီးရယ္၊ အဘရယ္၊ အိမ္ကေလးရယ္နဲ႕ တရက္ေလာက္ ျပန္ဆံုခြင့္ရရင္ ကုိယ္ဒီေလာကထဲကေစာထြက္သြားရရင္ေတာင္ ၀မ္းနည္းမွာမဟုတ္ေတာ့။ အခုေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာမ်က္ရည္၀ဲေအာင္ပဲလြမ္းတယ္။

လမ္းဆံု

ဘ၀မွာၿပံဳးလိုက္ရယ္လိုက္မဲ့လိုက္နဲ႕ အသက္သာ ၂၄ေက်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ေတြတေလွႀကီးထမ္းလာခဲ့ၿပီးမွ ေရွ႕ဆက္မရေအာင္ ခါးလည္ကရိုက္ခ်ိဳးခံလိုက္ရသလိုမ်ိဳး။ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေတြစိတ္ကူးေတြကို ပစ္ခ်ၿပီး ေနာက္ျပန္လွည္႕၊ အေမ့အိမ္ျပန္ၿပီး က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းကုိ အေမနဲ႕ေအးအတူပူအမွ်ျဖတ္သန္းရမလား။ အခ်ိန္ရိွေန သေရြ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရိွေနပါတယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ျပန္မဆုတ္စတမ္း ဇြဲခတ္ၿပီးဆက္ရုန္းကန္ရမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္ရိွေနတဲ့ဘ၀သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကိုယ္ဟာအရင္တုန္းကလို သာမာန္လူတေယာက္မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ ကိုယ္ခႏၶာထဲက ကလီစာတခုကိုငံု႕ၾကည္႕၊ ပိုဆိုးမလာဖို႕အေရး အစားေပါင္းစံုေရွာင္၊ ေဆးေတြေန႕တိုငး္လက္တခုပ္ ႀကီးေသာက္ၿပီး ေနသြားရေတာ့မွာ။ သူမ်ားေတြလိုကိုယ္အဂၤါတခုခုခ်ိဳ႕ယြင္းသြားတာမွမဟုတ္တာလုိ႕ ေျဖသိမ့္ရင္ရ ေသးေပမယ့္ ေျခေထာက္ျပတ္၊ လက္ျပတ္သြားရင္ ဒီအစားအေသာက္ေတြေရွာင္စရာမလိုဘူးေလ။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ ကလူေတြအားေပးသလို ဒီႏိုင္ငံမွာပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးကုန္စရာမလိုဘဲ ဆရာေကာင္း၊ သမားေကာင္းေတြနဲ႕ ကုခြင့္ရတာကံေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ဟားတိုက္ၿပီးပဲရယ္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဘာကိုကံေကာင္းတာပါလိမ့္။ ေက်ာင္းက က်န္းမာေရးအာမခံလုပ္ေပးထားလို႕ ေဆးကုစရိတ္ ၉၀ရာႏႈန္းကင္းလြတ္ခြင့္ရေနတာလား။ ေဆးရံုသြားျပတိုင္း တခါသြား ၁၆က်ပ္ပဲေပးရတာကို ကံေကာင္းတယ္လို႕ေျပာတာလား။ ဒါဆုိ ကိုယ္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါမ်ိဳးသူတို႕မျဖစ္ၾက ေတာ့ သူတို႕ကံဆိုးရွာတာေပါ့ေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ result ေတြသိရၿပီးညေနပိုင္းဖုန္းဆက္ေတာ့ ရယ္ေမာ ရွင္းျပေနတဲ့ကိုယ့္ကို စိတ္ဓါတ္မက်ဖုိ႕အားေပးလိုက္ေသးတယ္။ နင္မို႕လို႕တဲ့ ငါဆိုအခုေလာက္ဆို ေအာ္ငိုေနၿပီတဲ့။ ေအာ္ ေအာ္ငိုေနလို႕ေရာ ငါကလူေကာင္းပကတိျပန္ျဖစ္လာမွာလား။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့ၾကာရင္ ေဆးရမယ္မွန္း၊ လဲရမယ္မွန္းမသိတဲ့ ေက်ာက္ကပ္ႀကီးကအေမေမြးတုန္းကအတိုင္း အသစ္လိုျပန္ေကာင္းမွာလား။ အဲလိုျပန္ေကာင္းမယ္ဆိုလို႕ကေတာ့ ငါေန႕စဥ္ရက္ဆက္ေအာ္ငိုေနလိုက္မွာေပါ့ သူငယ္ခ်င္းေရ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္မွာစဥ္းစားစရာေတြ ရိွလာၿပီ။ ေနာက္ျပန္ဆုတ္မလား။ ေရွ႕ဆက္သြားမလား။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကကိုယ္တိုင္ဆီမွာ မရိွျပန္။ ကိုယ္ကသာအေရြးခ်ယ္ခံျဖစ္လို႕ေနတတ္ေသးတာ။

ေမ့သမီးျပန္လာၿပီ

ရွင္ႀကီး၀မ္းထဲလည္း၀င္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ရွင္ငယ္၀မ္းထဲကလည္းထြက္ခဲ့ၿပီးၿပီလို႕ ေျပာရေလာက္ေအာင္ေမ့သမီးအေတြ႕အႀကံဳမစံုေသးပါ။ ေလ့လာစရာေတြ၊ သင္ယူစရာေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတဲ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ ကၽြန္မအသက္ရွည္ရွည္ေနခ်င္ပါေသးသည္။ သူမ်ားေတြလို ကၽြန္မအသက္သာျပန္ငယ္ခြင့္ရလွ်င္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြးစရာမလိုေသး၊ ေရာက္ေနတဲ့အသက္မွာကၽြန္မလုပ္ႏိုင္တာေတြရိွတယ္။ လုပ္လက္စေတြရိွတယ္။ လုပ္ရဦးမွာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွတယ္။ ဒါကၽြန္မရဲ႕အေတြးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြအားလံုးကိုစြန္႕လႊတ္ၿပီး အခ်ိန္မေရြးဒီေလာကႀကီးထဲကေန ကၽြန္မဆိုတဲ့သာမာန္အမိႈက္ေလးတစေပ်ာက္သြားဖို႕ စကၠန္႕ပိုင္းပဲၾကာႏိုင္တယ္၊ အဲဒီစကၠန္႕ပိုင္းကလည္းအခ်ိန္မေရြးေရာက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အေတြးကို နက္နက္နဲနဲေတြးမိတာဘာမွမၾကာေသးပါ။

ကၽြန္မအေဖတို႕လူႀကီးေတြကခဏခဏေျပာဖူးပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္းၾကားဖူးၾကမွာပါ။ “မသာတေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္”တဲ့။ ေက်ာင္းကုိဆယ္ေခါက္ဥပုသ္သြားေစာင့္ၿပီး ကုသိုလ္ယူတာဟာ အသုဘရႈတခါသြားရင္ရတဲ့ကုသိုလ္နဲ႕ညီမွ်ပါသတဲ့။ ေက်ာင္းမွာဥပုသ္ေစာင့္လို႕ ကုသိုလ္ရေပမယ့္၊ အသုဘလိုနာေရးမွာမွ ကိုယ္လည္းတေန႕ ဒီလမ္းကိုမလြဲမေသသြားရမွာပါပဲ၊ အရာအားလံုးဟာ အနိစၥအၿမဲမရိွတဲ့ အနတၱသေဘာတရားေတြလို႕ႏွလံုးသြင္းျဖစ္မွာမို႕လို႕ပါတဲ့။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေဖ၊ အဘိုး၊ အဘြား ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရဲ႕အဘိုးနဲ႕အဘြားအသုဘကို လိုက္ပို႕ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အသုဘေတြမွာ ေၾကာက္စိတ္နဲ႕အတူ ကိုယ္လည္းတေန႕ ဒီလမ္းကိုသြားရမွာပါလားဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးကုိေတြးမိေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွအေခါင္းထဲေရာက္ေနတဲ့ေသဆံုးသူေနရာမွာေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုမေတြးမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက ေတြးမိခဲ့တဲ့အေတြးေတြဟာ သာမာန္အေပၚယံသက္သက္ေတြးခဲ့တဲ့ အကာသက္သက္အေတြးမ်ိဳးသာျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

တကယ္တမ္းကိုယ္တိုင္ဘီးတပ္လူနာခုတင္ေပၚေရာက္ၿပီး နာစ့္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြကေနာက္ကတြန္းလုိ႕ Emergency လို႕ေအာ္ၿပီး အေျပးအလႊားသြားၾကတဲ့အခါ၊ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္လည္းနာက်င္တဲ့ေ၀ဒနာကိုျပင္းျပင္းထန္ထန္ခံစားေနရတဲ့အခါ၊ ဆရာ၀န္ကကိုယ့္နာမည္ကိုေခၚၿပီး မအိပ္ဖို႕တားျမစ္ေနတဲ့အခါမွာ ငါအခုခ်ိန္မွာ ေသသြားရင္ဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားကလူကိုတနင့္နင့္ျပည္႕ႏွက္လာပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ရင္ခုန္ခဲ့ဘူးတဲ့အရာေတြဟာ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္။ သိခဲ့ဖူးတဲ့အရာေတြဟာ မႈန္၀ါး၀ါး။ မာစတာေတြ ပီအိတ္ဂ်္ဒီေတြလည္းအေရးမပါေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာအားလံုးကိုစြန္႕လႊတ္လိုက္ဖို႕၊ မေတြးမိဖုိ႕၊ မတြယ္တာမိဖို႕ အာရံုမွာထားေနမိပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ အေၾကာက္ဆံုးကေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့အေမ၊ အေဖနဲ႕ အကိုႀကီးကိုေနာက္တႀကိမ္ျပန္မေတြ႕ရမွာ စိုးရိမ္စိတ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕သာကၽြန္မဒီေနရာမွာဒီလိုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္ေလာက္ပူေဆြးၾကမလဲဆိုတာလည္းေတြးမိပါတယ္။ သူတို႕ကုိကၽြန္မအတြက္မလြမ္းမေဆြးဘဲ တရားနဲ႕ေျဖႏိုင္ေစခ်င္ တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုျဖစ္ႏိုင္ဖုိ႕ခဲယဥ္းသားလား။ ဆရာ၀န္က ကၽြန္မနာမည္ကိုတတြတ္တြတ္ေခၚလိုက္၊ လွ်ာထုတ္ပါဦးေျပာလိုက္ လုပ္ေနတဲ့ၾကားက ကၽြန္မလံုး၀ အိပ္ေပ်ာ္လိုက္ရင္ဘယ္လုိေနမလဲ။ ေနာက္တႀကိမ္ျပန္ႏိုးလာပါ့မလားလည္းေၾကာက္တယ္။ ကၽြန္မသာထာ၀ရအိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါ ကၽြန္မစိတ္၀ိညာဥ္ဟာ ျမန္မာျပည္ ျပန္သြားလို႕ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ကၽြန္မလူျပန္ျဖစ္ခြင့္ရိွရင္ ဒီအေဖ၊ ဒီအေမဆီမွာပဲ လူျပန္ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ အဲလိုမျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ျမန္မာျပည္သား ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္တေယာက္ျပန္ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ကၽြန္မအျမတ္ရလိုက္တာတခုေတာ့ရိွပါတယ္။ အရင္တုန္းက သာမာန္ျဖတ္သြားျဖတ္လာ သေဘာထားခဲ့တဲ့့ အို၊ နာ၊ ေသဆင္းရဲကို ကိုယ္တိုင္ပက္ပင္းႀကံဳလိုက္ရတဲ့အခါမွပိုၿပီး နက္နက္နဲနဲႏွလံုးသြင္းမိပါတယ္။ နိဗာန္ဆိုတာကိုအရင္က မအို၊ မနာ၊ မေသ၊ ရုပ္လည္းမရိွ၊ နာမ္လည္းမရိွဆိုေတာ့ ဘာေကာင္းလဲလို႕ေတြးမိတဲ့အခါေတြရိွပါတယ္။ ဘုရားရိွခိုးတိုင္းနိဗာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳရပါလို၏လို႕ ဆုေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ နိဗာန္ဆိုတာကိုနက္နက္နဲနဲမေတြးခဲ့မိ။ အခုလိုအခ်ိန္မေရြးအရာအားလံုးကို လက္လႊတ္ရႏိုင္တယ္ဆုိတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးကုိေရာက္လာမွ၊ နာျခင္းဆင္းရဲကို အႀကီးအက်ယ္ခံစားရခါမွ၊ အိုနာေသကင္းတဲ့နိဗာန္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေအးခ်မ္းလိုက္မလဲလို႕ခပ္ေရးေရးပံုေဖာ္ၾကည္႕မိပါတယ္။ နိဗာန္ဆုိတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ဒီထက္ပိုသိဖုိ႕။ နတ္ျပည္ေရာက္ရံုေလာက္ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၊ ငရဲမသြားရေအာင္ေရွာင္တဲ့ေကာင္းမႈမ်ိဳးနဲ႕ေတာ့ နိဗာန္မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူးထင္ပါတယ္။ အိုလုိက္၊ နာလိုက္၊ ေသလိုက္၊ ကံေကာင္းရင္ လူ႕ဘ၀ျပန္ျဖစ္လိုက္၊ ကံမေကာင္းရင္ တိရစာၦန္ဘ၀လိုတျခားဘံုဘ၀မ်ိဳးမွာ က်င္လည္ရဦးမယ္။ အထပ္ထပ္လည္ေနမယ့္ ဒီသံသရာထဲမွာထပ္လည္ဖုိ႕ နည္းနည္းေၾကာက္သြားတာကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္အျမတ္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ကၽြန္မခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာဟာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားအတြက္ဆိုရင္ ပါးပါးေလးလို႕ေျပာရင္ေျပာရမွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မနည္းနည္းနာၿပီး ေသျခင္းနဲ႕နည္းနည္းနီးခဲ့တယ္ေပါ့။ အခုဆိုရင္ ကၽြန္မေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေသႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေ၀ဒနာနဲ႕ေျပာတာပါ။ ဒါေပမယ့္လူဆိုတာ ေကြးေသာလက္မဆန္႕ခင္၊ ဆန္႕ေသာလက္မေကြးခင္ ဘ၀ကူးသြားႏိုင္တာပဲဆိုေတာ့ အခ်ိန္မေရြးကိုယ့္ဆီကအရာေတြကိုစြန္႕လႊတ္ႏိုင္ဖုိ႕၊ သူမ်ားကိုမ်ားမ်ားေပးဖုိ႕၊ ကၽြန္မ အို၊နာ၊ေသကင္းတဲ့တရားကိုရွာဖို႕ ရသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ လုပ္ၾကည္႕ရပါဦးမယ္။ လူ႕ေလာကမွာက်င္လည္ေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေလာကီအလုပ္ေတြကလည္း လုပ္ေနရဦးမွာေပါ့။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မျပန္လာပါၿပီ။ လက္ခုပ္မတီးရင္ေတာင္ ၿပံဳးၿပီးေတာ့ ႀကိဳဆိုၾကပါဦးေနာ္။

အနာဂါတ္ကို စိုးရိမ္ျခင္း

ကၽြန္မသူ႕ကို သတိထားမိေနတာ ၂ရက္ရိွပါၿပီ။ ကၽြန္မေက်ာင္းကင္တင္းမွာ မနက္အတန္းမတက္ခင္ ေကာ္ဖီ၀ယ္ဖို႕တန္းစီရင္းနဲ႕သူ႕ကိုေတြ႕တာပါ။ သူကကၽြန္မေရွ႕မွာတန္းစီေနတာပါ။ ခါးမကိုင္းေပမယ့္ သူလမ္းေလွ်ာက္ပံုက ေျခကိုမသယ္ႏိုင္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေရြ႕ေရြ႕သြားတဲ့ပုံမ်ိဳးပါ။ အိတ္ကေလးတစ္အိတ္ကို ကိုင္ထားပါတယ္။ သူ႕အလွည္႕ေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့သူက သူ႕ကိုသိေနတဲ့ပံုမ်ိဳးနဲ႕ ဘာမွမေမးေတာ့ဘဲ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ဗန္းအလြတ္တစ္ခုကိုယူ Toast ၂ခ်ပ္ ၃ခ်ပ္ကိုမွန္ပံုးထဲကထုတ္ဗန္းထဲကိုထည္႕၊ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႕ဘူးကိုယူၿပီးဗန္းထဲကိုထည္႕ၿပီး ေစာင့္ပါတယ္။ သူလုပ္ေနတဲ့ပံုက ေန႕စဥ္လုပ္ေနက်ပံုစံမ်ိဳးုပါ။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ၿပီးေတာ့ အေဖ်ာ္ဆရာကပဲ ၾကက္ဥမက်က္တက်က္ျပဳတ္ ၂လံုးကို ဘူးထဲကယူၿပီး ပန္းကန္ထဲထည္႕ေပးပါတယ္။ သူက ၂ေဒၚလာတန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးပါတယ္။ ဆိုင္ကျပန္အမ္းတဲ့ အေၾကြေစ့ကို ဗန္းထဲထည္႕လိုက္ၿပီး သူစားပြဲတစ္ခုကို တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ထြက္သြားပါတယ္။ သူ႕ကိုၾကည္႕ရတာဘာကိုမွလဲစိတ္၀င္စားပံု မရပါဘူး။ သူအစားအစာေတြကို စားေနတဲ့ပံုကလဲ တာ၀န္တစ္ခုကို လုပ္ေနသလိုပါပဲ။ သူ႕ပံုစံၾကည္႕ရတာ လံုး၀က်န္းမာေရးေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေနတဲ့ ပံုလည္းမဟုတ္သလုိ၊ က်န္းမာေရးအလြန္အမင္းခ်ိဳ႕ယြင္းေနတဲ့ပံုလည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ခန္႕မွန္းေခ် အသက္ ၇၀ေက်ာ္ ေလာက္ေတာ့ ရိွမဲ႕ပုံပါ။ ကၽြန္မ မနက္အတန္းရိွလို႕ ေကာ္ဖီသြား၀ယ္ျဖစ္တဲ့ အဲဒီ၂ရက္လံုးကၽြန္မသူ႕ကို တစ္ပံုစံတည္းပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူစားတဲ့ မနက္စာကလည္း ဒီတစ္ပံုစံတည္းပါပဲ။ ကၽြန္မသူ႕ကိုၾကည္႕ရင္းနဲ႕ ရင္ထဲမွာဆို႕နင့္လာမိပါတယ္။ သူတို႕ႏိုင္ငံမွေတာ့ ဒီအသက္အရြယ္မွာေတာင္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ဒီလုိသြားလာ စားေသာက္ေနၾကတာ ဂုဏ္ယူစရာပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ့ ဒီအသက္ဒီအရြယ္ေရာက္လာရင္ မနက္စာေလးေတာ့ အိမ္ကမိသားစုနဲ႕ စည္းစညး္လံုးလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားရခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီႏိုင္ငံေရာက္လာ ကတည္းက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကိုဒီလိုပဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကုိးၿပီးရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႕ ကၽြန္မေတြ႕ ေနရပါတယ္။ လူေတြဟာ ကားအေကာင္းစားေတြနဲ႕သြားေနၾကပါတယ္။ ဘတ္စ္ကား၊ MRT စီးတဲ့သူေတြ အားလံုးကလည္း ဆင္းရဲသားေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကိုယ္မိသားစုအဆင္ေျပေနတာေတာင္ မိဘေတြက အလုပ္လုပ္ေနရတုန္းပါပဲ။ ကၽြန္မ အခုလက္ရိွေနတဲ့ေနရာကိုမေျပာင္းခင္တုန္းက ေက်ာင္းက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကို Private ကြန္ဒိုတစ္ခုမွာထားပါတယ္။ အဲဒီကြန္ဒိုမွာေန႕ေစာင့္ေရာ၊ ညေစာင့္ေရာ၂ေယာက္စလံုးက အသက္ ၇၀ ၀န္းက်င္ေတြပါ။ တခါတေလကၽြန္မစဥ္းစားပါတယ္။ ေအာ္ Lee Kuan Yew ကဒီအသက္ဒီအရြယ္အထိ ရာထူးယူၿပီးအလုပ္လုပ္ေနတုန္းမို႕လို႕ သူတို႕လဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုၿပီးမ်ား လုပ္ေနၾကသလားလို႕ပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္လို ဒီအခ်ိန္မွာကိုယ့္အတြက္မလုပ္ရင္ ဘယ္အခ်ိန္ သံသရာအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကမွာလဲလို႕ မေတြးရင္ေတာင္မွ တစ္သက္လံုး လုပ္လာခဲ့ရတဲ့အလုပ္ ကိုယ့္ဘ၀ေန၀င္ခ်ိ္န္ေရာက္တာေတာင္မွ ကိုယ့္စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္မေနရဘူးဆိုရင္ ဒီဘ၀ႀကီးဟာဘာမ်ား မက္ေမာစရာရိွဦးမွာလဲ။ ကၽြန္မအဲဒီကြန္ဒိုမွာေနခဲ့တဲ့၂လေက်ာ္ေလာက္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္လိုအပ္တာေတြ ၀ယ္ခ်င္ရင္ အနားမွာရိွတဲ့ Shop and Save ကိုသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ Promotion အစီအစဥ္ေတြ ခဏခဏရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက တစ္လမွာ ၂ခါ၊ ၃ခါေလာက္ေစ်း၀ယ္တာဆိုေတာ့သိပ္လဲ အဲဒီအစီအစဥ္ေတြကို သိပ္စိတ္လဲမ၀င္စားလွပါဘူး။ တစ္ေန႕ကၽြန္မေစ်း၀ယ္ၿပီးထြက္လာေတာ့အေပါက္၀မွာ ခါးကိုင္းကိုင္း၊ ေတာင္ေ၀ွးနဲ႕ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုတစ္ခုခုလွမ္းေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကသူဘာေျပာလဲနားမလည္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ သူက ကၽြန္မေနာက္ဘက္မွာရိွတဲ့ ေၾကာ္ျငာဘုတ္ကိုလက္ညိႈးထိုးျပပါတယ္။ အဲဒီမွာေရးထားတာက ၁၅ေဒၚလာဖိုး၀ယ္တဲ့သူတိုင္းကို တံဆိပ္ေခါင္းတစ္ခုေပးပါတယ္။ အဲဒီတံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳး ၈ခုကို တစ္လအတြင္းမွာ ရေအာင္စုႏိုင္ရင္ ၉ေဒၚလာဖိုးအစားအေသာက္ေဘာင္ခ်ာတစ္ခုရမယ္တဲ့။ သူ႕လက္ထဲမွာလဲ တံဆိပ္ေခါင္း ၂ခု ၃ခုကိုင္ထားတာေတြ႕ပါတယ္။ ဘာပစၥည္းမွေတာ့ ၀ယ္ထားတာမေတြ႕ရပါဘူး။ ထြက္လာတဲ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြဆီက ေတာင္းထားတာျဖစ္ပံုရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူကၽြန္မဆီကလည္း အဲဒီတံဆိပ္ေခါင္းေတာင္းေနတယ္ဆိုတာကို သိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႕က ကၽြန္မ၀ယ္တဲ့တန္ဖိုးက ၁၄ေဒၚလာကို ျပားနည္းနည္းပဲ စြန္းတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းလဲရမလာဘူး။ ကၽြန္မကသူ႕ကိုေျပာျပေတာ့ သူကရတယ္ရတယ္၊ ကိစၥမရိွဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ကၽြန္မလည္း ထြက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုမကူညီႏိုင္လိုက္တဲ့ အတြက္ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး တစ္လမ္းလံုးဒါကိုပဲေတြးလာပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ခါနီးမွ သြားသတိရတယ္။ ေၾသာ္သူအဓိကလိုခ်င္ေနတာ တံဆိပ္ေခါင္းမွမဟုတ္ဘဲ။ စားစရာလိုခ်င္တာပဲ။ ငါ၀ယ္လာတဲ့အထဲက တစ္ခုခုေပးခဲ့ရင္ ရသားနဲ႕ ငါေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ္ေတာ္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိတယ္။ အဲဒီကတည္းကသူ႕ကို မၾကာမၾကာအမွတ္ရေနမိၿပီး ကၽြန္မ Shop and Save ကိုသြားတိုင္းသူ႕ကိုရွာၾကည္႕မိပါတယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္မဆုိင္ထဲကထြက္အလာမွာသူ႕ကိုထပ္ေတြ႕ပါတယ္။ ကၽြန္မအဲဒီေန႕ကတံဆိပ္ေခါင္း ၂ခုရလာလို႕ သူ႕ကိုေတြ႕မလားဆိုၿပီး တံဆိပ္ေခါင္း ၂ခုကိုလက္ထဲမွာဆုပ္ၿပီးထြက္လာတာပါ။ သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မသူ႕ဆီသြားၿပီး အဲဒီတံဆိပ္ေခါင္း၂ခုကိုေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မထြက္လာတဲ့အခ်ိန္အထိ သူက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းတဖြဖြေျပာၿပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ သူ႕ကိုကူညီလိုက္ရလို႕စိတ္ခ်မ္းသာသြားေပမယ့္ လည္း သူဒီလိုေန႕တိုင္းေတာင္းလိုက္ စားစရာ၀ယ္လိုက္နဲ႕ အသက္ဆက္ေနရတာ ၾကည္႕ရႈမယ့္သူမရိွလို႕လား၊ သူက်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့တဲ့အခါဘယ္လိုလုပ္မလဲ အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္လံုး အေတြးေတြနဲ႕ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ျပည္႕ေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ကၽြန္မႏိုင္ငံကလူေတြကို အခုလိုပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရၿပီး တစ္ေနကုန္ရင္ စားဖို႕ေတာင္အႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္တယ္။ ဒီမိုကေရစီရဖို႕တို႕၊ လြတ္လပ္တဲ့လူ႕ေဘာင္ျဖစ္လာဖို႕ဆိုတာေတြထက္ လူေတြတစ္ေန႕တစ္ေန႕ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ပူပန္ေနရတာေတြကို အရင္ေလ်ာ့ပါးသြားေစခ်င္တယ္။ လူနဲ႕သူနဲ႕တူေအာင္ေနၾကရေစခ်င္တယ္။ လူတုိင္း လူတိုင္း အရည္အေသြးျမင့္က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႕ အေျခခံ၀န္ေဆာင္မႈေတြကို လက္လွမ္းမီေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ကၽြန္မရင္ထဲမွာစိုးရိမ္မိတာတစ္ခုက (ဘယ္အခ်ိန္မွ ဒီလိုျဖစ္လာမယ္မသိေပမယ့္) အဲဒီလိုတုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးတဲ့ လူ႕ေဘာင္သစ္တစ္ခုကိုေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေန႕စဥ္ဘ၀မွာစား၀တ္ေနေရးပူပင္မႈေတြ မရိွေတာ့တဲ့အခါ၊ လူတိုင္းပညာေရး က်န္းမာေရး အေျခခံ၀န္ေဆာင္မႈေတြရလာတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ လူ႕ေဘာင္တန္ဘိုးေတြ ေလ်ာ့ပါး ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္မွာစိုးရိမ္မိတယ္။ စကၤာပူမွာ ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႕အထုပ္အပိုးေတြ အမ်ားႀကီးမႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနလည္း ရန္ကုန္ကဘတ္စ္ကားေတြေပၚမွာလို ကူကိုင္ေပးမယ့္သူမရိွဘူး။ စကၤာပူမွာ လူေတြအသက္အရြယ္ရလာတဲ့အခါ သားသမီးေတြနဲ႕တန္းတူအလုပ္လုပ္ ေနရတယ္။ ကၽြန္မတို႕ႏိုင္ငံကိုလည္း တိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံျဖစ္ေစခ်င္ေပမယ့္ အဲဒီလိုအေနအထားမ်ိဳးေတြျဖစ္လာမွာကၽြန္မအရမ္းေၾကာက္တယ္။

(အိပ္မက္က post ကိုျပန္ကူးေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ Blog ေလးေပ်ာက္သြားလို႕ပါ။)